Vorige week was het door de chaos thuis (snipverkouden baby met verhoging, man met rugklachten, ook de peuter sliep slecht en wie mocht alles doen? Juist ik!

Niet te doen om dan ook een update te geven.

Nu de rust is weer gekeerd en we 3 negatieve Coronatesten verder zijn (2 van mij en 1 van de baby, alles negatief) is het dus weer tijd om de draad op te pakken.

Vorige keer woog ik 84,5 kg, deze week is het….

84,4 kg.

Dit lijkt niet veel op te schieten zeg!

Ik zit al weken hardnekkig gelijk qua gewicht, dus ik heb weer DE BROEK erbij gepakt als extra meetmiddel. En…

… hij zit losser! Ik kon hem dicht krijgen zonder mijn buik in te moeten houden! Iets wat ik de vorige keer toch echt moest doen. Als dit zo doorgaat dan kan ik hem over een paar weken dragen.

Dus ik ben blij! Een uitbreiding van mijn garderobe, en vooral van die zwangerschapsbroeken af kunnen komen vind ik vele malen belangrijker dan een getal op de weegschaal.

Ook is de stabiliteit in gewicht (groten)deels te verklaren door de stressvolle week. Ik was zelf niet fit, had gebroken nachten en kon niet sporten. Zoiets werkt door op de weegschaal.

Maar hoe ga jij om met een week waarin niets gaat zoals je wil?

Breekt dit je flow op? En kun je dan de draad goed oppakken of merk je dat je motivatie direct afneemt?

Wanneer je de neiging hebt om in zwart-wit te denken (alles moet 100% perfect gaan, anders is het 100% mislukt) dan is een week als deze voldoende om het als mislukt te zien. De draad oppakken is dan vaak lastig. Het gevolg is dat je een halve poging doet (met de overtuiging dat het toch niet lukt) om weer in de flow te komen wat dan (goh verrassend?) niet lukt.

Hoe los je dit op?

Binnen Emotie-eten de Baas hebben we het 8-loopje.

Je kan dit als volgt zien: in plaats van dat alleen uitersten mogelijk zijn (OF het gaat goed, OF het is mislukt) ben je in werkelijkheid steeds in beweging van het ene (ongewenste) punt naar het andere (gewenste) punt. Je eet doordeweeks gezond, en in het weekend snaai je meer, maar op de maandag pak je de draad weer op.

Stel je staat aan de kant van de ongewenste situatie en je wil de draad oppakken, maar je hebt niet de puf om voor vol gas te gaan. Geef je het dan direct maar op?

Wat wij dan als Emotie-eten de Baas- specialisten bespreekbaar maken is: wat zijn 3 kleine stapjes die je vandaag al kan doen om toch richting de goede kant op te gaan?

Wat is 'goed genoeg' voor je huidige omstandigheden?

Hoe doe ik het als diëtist?

Wanneer ik niet de dingen kan doen die ik wil doen (voldoende sporten, gezond eten, goed slapen enz) dan ga ik altijd voor ‘goed genoeg’.

Kan ik niet sporten? Dan ga ik wel wandelen.

Geen puf om uitgebreid te koken? Dan pak ik iets uit de vriezer of kies ik voor makkelijk maar gezond.

Voor het slapen ga ik bewust eerder naar bed om op die manier een extra uurtje te pakken. Want met de kleintjes heb ik geen idee hoe de nachten gaan.

Zo ga ik door en voorkom ik gewichtstoename. En wanneer de rust is weergekeerd ga ik weer verder waar ik gebleven was.

Wat is jou ‘goed genoeg’ als de dingen niet gaan zoals je wil?